Funkcjonowanie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz problemy definicyjne pojęć w nim zawartych/ Article 3 of the European Convention on Human Right and its definitions

Wprowadzenie

„Dla celu przedmiotowej Deklaracji , ‘torturami’ jest każdy akt , za pomocą którego zadaje się dotkliwy ból lub cierpienie, zarówno fizyczne, jak i psychiczne, które jest intencjonalnie spowodowane przez lub z polecenia urzędnika publicznego dla celów w postaci uzyskania informacji, bądź przyznania się do jakiegoś czynu”.[i]  Powyższa definicja tortur jest jedynie jedną z wielu prób zdefiniowania tego pojęcia jakie zostały podjęte w trakcie trwania poprzedniego stulecia.[ii]Jednakże, słowo ‘tortury’ zawarte w artykule 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dal. ECHR) okazało się nie mieć wypracowanej dokładnej i wyczerpującej definicji. Powyższy artykuł zawiera trzy szerokie obszary zakazanych działań, t.j. zakazuje on jakiegokolwiek zachowania, które może stanowić tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie lub karanie. Europejski Trybunał Praw Człowieka (zwany dal. ETPCz) podjął wielokrotne próby wyznaczenia wyraźnej linii granicznej pomiędzy tymi trzema formami zachowań w swoim orzecznictwie. Autor niniejszego artykułu postara się wykazać, że obecnie wiele postaci zachowań, które uprzednio mogły być uważane za jako prowadzące do cierpienia , które to nie osiągnęły wystarczającego poziomu uciążliwości aby zostać zakwalifikowane jako tortury, w obecnych czasach mogą być właśnie uznane za tortury.[iii]

Stwierdzenie powyższe wynika z fakty, iż ECHR zwykło być opisywane jako „żywy instrument prawa”, co z kolei oznacza, że wraz ze zmianami zachodzącymi w społeczeństwie oraz zmianami jego postaw Trybunał dokona rozwinięcia sposobu w jaki interpretuje Konwencję.[iv] W następnych ustępach artykułu różnice pomiędzy tymi trzema formami zakazanych w art. 3 zachowań oraz granice pojęcia ‘tortury’ zostaną wyjaśnione.

Tortury oraz nieludzkie albo poniżające traktowanie lub karanie

            „Większość składu Trybunału uznało, że połączone stosowanie Pięciu Technik stanowiło nieludzkie i poniżające traktowanie, jednak nie stanowiło tortur w znaczeniu nadanym w art. 3 ECHR. Moim zdaniem jednak zachowania zaskarżone w niniejszej sprawie , jakkolwiek spełniające przesłanki nieludzkiego i poniżającego traktowania , także podchodzą pod definicję tortur.”[v]Zacytowany fragment, pochodzący ze zdania odrębnego w przełomowym orzeczeniu w sprawie Ireland vs. UK, zaburza różnicę pomiędzy powyższymi rodzajami zakazanego zachowania. Czy traktowanie art. 3 ECHR, w zamierzeniu twórców konwencji, jako jednego wielkiego zakazu bez rozróżniania jego poszczególnych elementów powinno być uznane za wysoce kontrowersyjne. Następujące orzecznictwo Trybunału wskazuje wyraźnie, że twórcy Konwencji przewidzieli jasne rozróżnienie pomiędzy zawartymi tam formami.[vi]Z drugiej strony, od czasu do czasu Trybunał nie podąża tak ustaloną ścieżką uznając naruszenie art. 3 jako całości bez zagłębiania się w różnice pomiędzy wyróżnionymi tam zachowaniami.[vii]W rzeczywistości, Trybunał nigdy nie podjął próby stworzenia wyczerpującej definicji terminu ‘tortury’. Wręcz odwrotnie podążył inną drogą i przyjął w pewnym stopniu definicję zawartą w art. 1 Konwencji ONZ przeciwko torturom oraz innym formom okrutnego, nieludzkiego albo poniżającego traktowania lub karania.[viii] Definiuje ona tortury jako celowe zadawanie ciężkiego bólu lub cierpienia w celu, m.in., uzyskania informacji , karania lub zastraszania ofiary. Trybunał w Strassburgu w celu ustalenia granic pomiędzy torturami, a pozostałymi rodzajami niedozwolonego zachowania z Art. 3 , posługuje się tzw. ‘testem uciążliwości’. Oznacza to , że rozróżnienie powinno być dokonane na podstawie oceny stopnia ciężkości cierpienia zadanego ofierze.[ix]
Według Trybunału termin ‘tortury’ niesie ze sobą: „wyjątkowe piętno co do zadanego umyślnie nieludzkiego traktowania powodującego bardzo poważne oraz okrutne cierpienia.” [x]Dla przykładu większość składu orzekającego w sprawie Ireland vs. UK uznała , że intensywność zadanych ofiarom cierpień nie była wystarczająca, aby uznać stosowanie ‘Pięciu technik’ w połączeniu ze sobą za stanowiące tortury. W ocenie stopnia uciążliwości, jak wynika z orzeczenia w sprawie Selmouni v. France[xi], Trybunał winien brać pod uwagę czynniki takie jak: czas trwania niezgodnego z prawem traktowania, jego skutki w sferze fizycznej jak i psychicznej, a także w poszczególnych przypadkach również płeć, wiek oraz stan zdrowia ofiary. Jako dobrą ilustrację zastosowania powyższego testu należy przywołać orzeczenie w sprawie Aydin v Turkey.[xii] W sprawie tej, nastoletnia dziewczyna była przetrzymywana przez trzy dni. Podczas tego okresu jej oczy były zawiązane , była bita, rozebrana do naga , umieszczana w oponie i polewana wodą pod ciśnieniem. Została rozebrana oraz zgwałcona przez członka sił bezpieczeństwa. Trybunał w Strasburgu uznał, że połączenie tych wszystkich czynników stanowiło tortury.
Kolejnym ważnym czynnikiem odróżniającym tortury od innych form nielegalnego traktowania jest ich intencjonalne stosowanie w określonym celu. Zachowanie, aby być zakwalifikowane jako tortury, musi być rozmyślnie wykonywane, np. w celu uzyskania dowodu lub przyznania się do winy.[xiii]W Dikme v Turkey [xiv]sąd, biorąc pod uwagę ciężar gatunkowy niezgodnego z prawem traktowania oraz fakt, że działania te były celowe, uznał, że nastąpiło pogwałcenie art. 3 ECHR. Po przyznaniu, że „ takie traktowanie zostało celowo zastosowane w stosunku do pierwszego skarżącego przez funkcjonariuszy państwowych w ramach wykonywania ich obowiązków, w celu wymuszenia zeznań lub informacji o występkach, o które skarżący był podejrzewany” Trybunał uznał, iż powyższe niezgodne z art. 3 Konwencji akty spełniły warunki uznania ich za tortury w znaczeniu tego artykułu.[xv]
Po ukazaniu w jaki sposób Europejski Trybunał Praw Człowieka rozróżnia tortury od innych form zakazanego traktowania, przejdźmy w tej części do rozważań zagadnienia, że „wraz z ewolucją podejścia społeczeństwa do pewnych wartości”, również interpretacja terminu ‘tortury’ zawartego w Konwencji zmienia się wraz z upływem czasu. Najlepszym przykładem, który ilustruje powyższą tendencję, jest sprawa Selmouni v France.[xvi] W omawianej sprawie strona skarżąca była przesłuchiwana przez funkcjonariuszy policji w sposób łamiący art. 3 Konwencji. Trybunał, uznając po raz kolejny podejście do interpretacji Konwencji jako „żywego instrumentu, który musi być interpretowany w świetle warunków współczesnych”, doszedł do wniosku, iż pewne zachowania, które w przeszłości zostały zakwalifikowane jako stanowiące nieludzkie lub poniżające traktowanie mogą w czasach współczesnych być uznane za stanowiące tortury.[xvii]Podobne rozumowanie, jeśli chodzi inne rodzaje zakazanych zachowań z art. 3, zostało zaprezentowane przez Trybunał w sprawie Tyrer v UK[xviii], która dotyczyła poniżającego charakteru kar cielesnych.

W niniejszym ustępie skupimy się na niejednolitej praktyce Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który czasami uznaje złamanie art. 3 jako całości i nie zagłębia się w szczegóły, by wyznaczyć wyraźną granicę pomiędzy różnymi formami nielegalnego traktowania wyrażonymi w omawianym artykule.[xix] Tak też było w sprawie A v UK[xx], w której skarżący będący młodym angielskim chłopcem, twierdził, że był bity przez swojego ojczyma. Trybunał, po rozważeniu poziomu cierpień zadanych ofierze, uznał, iż nastąpiło naruszenie art. 3 jako całości i orzekł, iż Wielka Brytania nie wywiązała się ze swego obowiązku ochrony praw skarżącego przed ich naruszeniem. [xxi] W moim przekonaniu takie podejście Trybunału jest wysoce kontrowersyjne. Wprawdzie wszystkie postaci nielegalnego zachowania wyrażone w art. 3 Konwencji są jednakowo zakazane i nie dopuszcza się derogacji Umawiających się Stron w stosunku do jakiegokolwiek zakazanego zachowania z tego artykułu [xxii], to mimo wszystko wyznaczanie granic może być bardzo użyteczne w wypadkach naruszenia jego postanowień. Chociażby jeśli chodzi o kwestię odszkodowań, które powinny być orzeczone, wyróżnienie dokładnie rodzaju zakazanego zachowania , które miało miejsce , może być bardzo celowe. Podstawa prawna przyznania odszkodowania jest wyrażona w art. 41 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, który to upoważnia Trybunał do przyznania pokrzywdzonej stronie ‘sprawiedliwego zadośćuczynienia’. Pomimo że kalkulacja wysokości odszkodowania jakie może zostać przyznane jest oparta o zasady słuszności[xxiii], przeprowadzenie rozróżnienia pomiędzy torturami, a innymi zakazanymi zachowaniami wyrażonymi w art. 3 umożliwi Trybunałowi oszacowanie sumy ‘sprawiedliwego zadośćuczynienia’ biorąc pod uwagę bardziej uczciwe czynniki, które lepiej oddają poziom cierpień zadanych ofierze. Konieczność dokładniejsze analizy poziomu cierpień, jakie zaznała ofiara, w celu kwalifikacji zachowania jako tortur albo innego nielegalnego traktowania, zmusi sędziów do dokładniejszego skupienia się na okolicznościach danej sprawy, co wzmocni pozycję ofiary w sprawach o naruszenia art. 3. Rozróżnienie tortur vis-a-vis innych form zakazanego przez art. 3 zachowania może także wpłynąć na wizerunek danego państwa w społeczności międzynarodowej.
Aby zilustrować dalsze konsekwencje proponowanego podejścia, warto wspomnieć sprawy z zakresu ekstradycji i deportacji, w których to było możliwe zaprzestanie deportacji ze względu na to, m.in. ,że istniało prawdopodobieństwo, iż państwo, do którego planowano deportować jednostkę mogłoby nie zapewnić praw gwarantowanych przez Konwencję.[xxiv] W związku z tym , jeśli wiadomo, że państwo w przeszłości dokonało pogwałcenia postanowień Konwencji,  zwłaszcza jeśli były to poważne naruszenia (bycie potępionym za praktyki uznawane za ‘tortury’ na pewno niesie ze sobą znaczną stygmatyzację) może wpłynąć na stosunki innych państw z tym państwem, które było odpowiedzialne za stosowanie tortur.
Jak już o tym wspomniano Trybunał w Strasburgu, w celu wyróżnienia tortur, stosuje wiele innych różnych dokumentów prawa międzynarodowego, takich jak  UNCAT[xxv],CPT[xxvi], czy UNCRC[xxvii]. Dlatego też, w swoich orzeczeniach Trybunał Praw Człowieka często odnosi się do definicji zawartych w tych instrumentach.[xxviii] Powyższa tendencja demonstruje także ważny trend wzajemnego przenikania się i wpływów między regionalnym systemem Rady Europy oraz pozostałymi międzynarodowymi porządkami ochrony praw człowieka.

Tortury, a obowiązek pozytywnego działania państw

Kolejnym ważnym punktem w naszych rozważaniach jest fakt, że artykuł 3 Konwencji nakłada na państwa tzw. pozytywny obowiązek działania państw. W wielu sprawach Trybunał potwierdził pogląd, iż ochrona zapewniana przez Konwencję byłaby iluzoryczna, gdyby prawa w niej zawarte miały jedynie ‘efekt wertykalny’, tj. były skuteczne prawnie jedynie w stosunku do państwa oraz jego funkcjonariuszy.[xxix]W przełomowym orzeczeniu w  sprawie A v UK[xxx], w której młody chłopiec był bity przez swojego ojczyma, który to po tym jak postawiono mu zarzut naruszenia nietykalności cielesnej, powołał na swą obronę zarzut ‘karcenia rodzicielskiego’. Skarżący wniósł skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który orzekł, że  prawo brytyjskie  nie zapewniało ochrony jednostkom przed zakazanym traktowaniem.  W swym orzeczeniu Trybunał stwierdził, iż : „ …obowiązki ciążące na Stronach w świetle art. 1… aby zapewnić każdemu w swojej jurysdykcji prawa i wolności wyrażone w Konwencji, w związku z art. 3 , wymagają od państw, aby podjęły środki ukształtowane tak, by zapewnić, że jednostki w zasięgu swej jurysdykcji nie są poddawane torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, włączając w to nielegalne traktowanie zadawane przez osoby prywatne.”[xxxi]


Było to iście przełomowe orzeczenie w tym znaczeniu, że uznano w nim, iż na państwie ciąży pozytywny obowiązek stosowania art. 3 horyzontalnie. T.j. w stosunkach pomiędzy prywatnymi osobami w zasięgu swej jurysdykcji. Na podstawie tego można przedstawić pogląd, iż wniosek powyższy mógł poszerzyć zasięg znaczenia terminu ‘tortury’ zawartego w art. 3. W przeciwieństwie, np. do definicji zawartej w art. 1 UNCAT ( do której  Europejski Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie nawiązywał w swym orzecznictwie) interpretacja wynikająca z powyższego orzeczenia zalicza ‘czysto’ prywatne działania, które nie były w jakikolwiek sposób wspierane, bądź kształtowane przez funkcjonariuszy publicznych.

Podsumowanie

Obecnie, powszechność użycia tortur jawi się jako ciągle poważny problem. Np. w 2008 roku co najmniej 81 państw było podejrzanych o stosowanie tortur.[xxxii]Europejski Trybunał Praw Człowieka podszedł do tego poważnego zagadnienia poprzez wypracowanie własnych standardów definicyjnych w stosunku do pewnych zachowań określając je jako ‘tortury’. Trybunał przyznał, że w czasach współczesnych, nie tylko ledwie fizyczne cierpienia zadane ofierze, lecz także wyszukane cierpienia psychiczne mogą zadecydować, że dany akt będzie spełniał warunki kwalifikacji go jako tortury.  W logice Trybunału wykształciło się przekonanie, że należy mierzyć poziom cierpień, by dokonać kwalifikacji danego zachowania jako jednego z wymienionych w art. 3 Konwencji. Jak również zostało to zaprezentowane Trybunał z biegiem czasu obniżył wymagany poziom cierpień, aby zakwalifikować dany akt jako ‘tortury’.
Jednakże, mając na uwadze to, iż Europejska Konwencja Praw Człowieka jest ‘żywym instrumentem’, przyszłość przyniesie nam odpowiedz w jakim kierunku dalsza interpretacja tego pojęcia wyewoluuje.

[i]               Art. 1 Rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 3452(XXX) przyjętej 9 grudnia 1975 r.

[ii]              See also: Ireland v UK A 25 (1978);2 EHRR 25 para 167, ‚the Greek case’ 12 YB 1 at 504 (1969) Commission Rep: CM Res DH (70) 1.

[iii]             See e.g. Selmouni v France 1999-V; 29 EHRR 403.

[iv]            Tyrer v UK A 26 (1978); 2 EHRR 1, Goodwin v UK (2002) 35 EHRR 447, at para 74

[v]             Evrigenis in Ireland v UK A 25 (1978);2 EHRR 25.

[vi]            See: Dikme v Turkey 2000-VIII, para. 93.

[vii]           A v UK 1998- VI 27 EHRR 611, Soering v UK A 25 (1998) 2 EHRR 25 PC.

[viii]            Salman v Turkey 2000- VII, para. 114, Akkoc v Turkey 2000-X, para. 115.

[ix]            Ireland v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25 para 167.

[x]             Ibid.

[xi]            1999-V; 29 EHRR 403, at para. 100.

[xii]           Aydin v Turkey 1997- VI; 25 EHRR 251 GC.

[xiii]          Salman v Turkey 2000- VII, para. 114, Dikme v Turkey 2000- VIII, para. 95.

[xiv]          2000-VIII, paras. 95-96.

[xv]           Ibid, para. 96.

[xvi]          1999-V; 29 EHRR 403.

[xvii]         Ibid, para.101.

[xviii]        Tyrer v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25, para. 31.

[xix]          See e.g. Soering v UK A 25 (1998); 2 EHRR 25 PC.

[xx]           1998-VI; 27 EHRR 611.

[xxi]          Ibid, paras 21-24.

[xxii]         Ireland v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25, para. 163.

[xxiii]        Tsirlis and Kouloumpas v Grecee 1997-III no. 38, para. 80

[xxiv]        See e.g. R v Secretary of State for the Home Department, ex p Chahal (1995) 1 All ER 658.

[xxv]         United Nations Convention Against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (entered into force in 1987).

[xxvi]        European Convention for the Prevention of Torture and Inhuman and Degrading Treatment or Punishment

[xxvii]       United Nations Convention on the Rights of the Child (1987)

[xxviii]      See e.g. the Separate opinion of judge Zekia in Ireland v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25, Salman v Turkey 2000- VII,para. 114,  A v UK 1998- VI 27 EHRR 611, para. 22.

[xxix]        HLR v France 1997-III, para. 40.

[xxx]         1998-VI;27 EHRR 611.

[xxxi]        Ibid. at para. 22.

[xxxii]       ‚Report 08: At a Glance’. Amnesty International. 2008. Available at: http://thereport.amnesty.org/eng/report-08-at-a-glance [Accessed 26.02.2012]

English Version:

Article 3 of the European Convention on Human Right and its definitions

 Introduction

            ‚For the purpose of this Declaration, torture means any act by which severe pain or suffering , whether physical or mental, is intentionally inflicted by or at the instigation of a public official …for…obtaining…information or confession…’[1]The aforementioned definition of torture is just one of many attempts to define that term that were undertaken during the last century.[2] However, the word ‚torture’ included in Article 3 of the ECHR was found to be incapable of having an exact and comprehensive definition. This Article contains the three broad areas of prohibition, i.e. it prohibits any behaviour that may constitute torture, inhuman, or degrading treatment or punishment. The EcHR has undertaken several attempts to draw a fine distinction between these forms of behaviour in its case law. The author will venture to demonstrate that nowadays many types of behaviour that previously might have been regarded as resulting in suffering, which did not reach the proper level of severity to come within the definition of ‚torture’, could currently be regarded as constituting torture.[3]
The reason for this is the fact that the ECHR sometimes is described as a ‚living instrument’, which means that as society and attitudes change, the Court will change and develop the way in which it interprets the Convention.[4] In the following paragraphs the differences between forms of behaviour prohibited in Article 3 will be discussed and  the limits of the concept of torture will be explained.

Torture and inhuman or degrading treatment or punishment

           ‘ThemajorityoftheCourtconsideredthatthecombineduseofthefivetechniquesconstitutedinhumananddegradingtreatmentbutnotapracticeoftorturewithinthemeaningofArticle3oftheConvention.Ithink,onthecontrary,thattheactscomplainedof,whilstamountingtoinhumananddegradingtreatment,doalsocomewithinthenotionoftorture.[5] The above quotation from the separate opinion in the landmark judgement in Ireland v UK blurred the distinction between the three types of prohibited behaviour. Whether it was the intention of the drafters of the Convention to treat Article 3 as a monolith should be regarded as highly controversial. The subsequent case law of the Court has indicated that the drafters made a clear distinction between these forms.[6] However, sometimes the Court does not follow that approach and finds the breach of Article 3 without focusing on drawing a distinction between these categories.[7] In fact, the EcHR has never undertaken the creation of a comprehensive definition of the term ‚torture’. Instead, it pursued and adopted -to some extend- the definition contained in Article 1 of the UN Convention Against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment.[8] It defines torture in terms of the intentional infliction of severe pain or suffering with the aim, inter alia, of obtaining information, inflicting punishment or intimidating the victim . The Strasbourg Court , in order to establish a boundary between torture and other types of treatment in Article 3, employs the so-called ‚severity test’. This means that the distinction should be made based on the degree of severity of suffering inflicted upon the victim.[9]
According to the Court, the term ‚torture’ attaches ‚a special stigma to deliberate inhuman treatment causing very serious and cruel suffering.’[10]For example, the majority of the judges in Ireland v UK stated that the intensity of suffering inflicted was insufficient to qualify the combined use of the ‚five techniques’ to constitute as torture. In establishing the level of severity, as it was stated in Selmouni v France[11], the Court should take into account of factors such as the duration of ill-treatment, its physical or mental effects, and in some cases, the sex, age and state of health of the victim. As a good example of applying these factors it is worth recalling  the judgement in Aydin v Turkey[12]. In this case a teenage girl was detained for 3 days. During her detention she was blindfolded, beaten, stripped naked, placed in a tyre and hosed with pressurised water. She was stripped and raped by a member of the security forces. The Strasbourg Court decided that the combination of all these factors constituted ‚torture’.

           Another important factor which distinguishes torture from other types of ill-treatment is the presence of intention and purpose. Treatment, in order to be qualified as torture, has to be deliberately inflicted, for example, with a view to obtain evidence or confession.[13] In Dikme v Turkey[14] the Court , taking into account the severity of the ill-treatment and the fact that its infliction was purposive, found a breach of Art.3. After stating that ‚such treatment was intentionally meted out to the first applicant by agents of the State in the performance of their duties, with the aim of extracting a confession or information about the offences of which he was suspected.’ the Court went on to establish that the breach amounted to ‚torture’ within the meaning of Art. 3.[15]

           Having demonstrated the way in which the EcHR distinguishes torture from the other forms of ill-treatment, we shall now proceed to consider the fact that ‚as society evolves’, the interpretation of the term ‚torture’ contained in the Convention changes with time. The best example that illustrates the aforementioned tendency in the area of torture can be found in Selmouni v France.[16]In this case the applicant was questioned by the police officers, who did it in a manner that was in breach of Art.3. The Court, while affirming the approach to the interpretation of the Convention as a ‚living instrument, which must be interpreted in the light of present-day conditions’, came to the conclusion that certain acts that were classified in the past as constituting inhuman or degrading treatment may be considered as torture nowadays.[17] A similar reasoning, when it comes to the other areas of prohibition included in Art. 3, was presented by the Court in Tyrer v UK[18] (degrading character of corporal punishment).

           At this point we shall focus on the inconsistent practices of EcHR, which sometimes finds a breach of Art 3 as a whole and does not go on to consider drawing a fine distinction between the forms of ill-treatment contained therein.[19] Such was the case in A v UK[20]in which the applicant, a young English boy, alleged that he had been beaten by his stepfather. The Court, after considering the level of severity of the treatment inflicted to the victim, found a breach of Art. 3 as a whole, and stated that in this case the UK failed to fulfil its positive obligation to protect the claimant from his rights being violated[21] In the author’s view such an approach is highly controversial. While all forms of ill-treatment contained in Art. 3 are equally prohibited and no derogation from any form of prohibition within the scope of this Article is ever allowed,[22]  drawing  the distinction may be very useful in cases of its breaches. When it comes to the question of compensation that ought to be awarded, distinguishing the precise type of prohibited behaviour that had occurred may serve as an especially beneficial purpose. The legal basis for awarding compensation is enshrined in Art.41 of the Convention, which provides the Court with the possibility of affording the injured party the ‚just satisfaction’. As the estimation of the amount of compensation to be awarded is based mainly on equitable principles[23], drawing the distinction between torture and other types of illegal acts contained in Article 3 would enable the Court to calculate the sum of the ‚ just satisfaction’ basing its calculations on the fairer factors that more accurately reflect the level of severity of the acts inflicted to the victim. A thorough analysis of the level of suffering sustained by the victim, in order to qualify the act as torture or other types of prohibited behaviour, would force the judges to focus on all the circumstances of a particular case even more closely, which would reinforce the position of the victim in cases under Article 3. Distinguishing  torture vis-a-vis other types of behaviour prohibited by Article 3 may also affect a state’s image in the view of the international community.
To illustrate further potential consequences, it is worth mentioning extradition and deportation cases in which it was possible not to proceed with deportation on the grounds, inter alia, that there was a likelihood that the receiving state might not guarantee the protection of particular Convention rights.[24] Therefore, if a state is known to have violated the Convention rights in the past, especially if these were serious violations (being condemned of practices amounting to ‚torture’ certainly has a very negative ‚stigma’), it may influence the dealings of the other states with that particular state that was found responsible for torture.

           As it has already been presented above the Strasbourg Court, in order to distinguish torture, uses other various international instruments, such as UNCAT[25], the CPT[26] and the UNCRC[27] . Therefore, the EcHR, in its judgements, often refers  to definitions contained in these instruments.[28] This fact also demonstrates an important trend of mutual influence between the regional system of the Council of Europe and other international human rights’ protection arrangements.

Torture and positive obligations of the state

           The fact that Article 3 of the Convention also imposes  so-called positive obligations on the States-parties to the ECHR is another important point of  discussion. In a number of cases the Court confirmed that the protection afforded by the Convention would have been illusive, had the rights contained therein only had ‚vertical effect’, i.e. were enforceable only against the State and its agents.[29] In the landmark case A v UK[30]in which a young boy was beaten by his stepfather who, after being charged of assault, invoked the defence of ‚parental chastisement’. The claimant brought the case before the Strasbourg Court which decided that the UK law failed to protect individuals from prohibited treatment. In its judgement the Court stated: ‚… the obligation on the … Parties under Article 1 … to secure to everyone within their jurisdiction the rights and freedoms defined in the Convention, taken together with Article 3, requires States to take measures designed to ensure that individuals within their jurisdiction are not subjected to torture or inhuman or degrading treatment or punishment, including such ill-treatment administered by private individuals‚.[31]
It was a truly important case in the sense that, as a result, the state was held to have a positive obligation to enforce Article 3 horizontally as well, i.e. between private individuals within its jurisdiction. It may be argued that this conclusion might have broadened the scope of the term ‚torture’ included in Article 3.  Unlike, for example,  the definition contained in Article 1 of UNCAT (to which the EcHR has referred to several times in its jurisprudence) the interpretation resulting from this ruling also covers  ‚purely’ private actions, which were not in any way encouraged or in any other way influenced by the state officials.

Conclusion

           Nowadays the use of torture still constitutes as a serious issue. For example, in 2008 at least 81 states’ governments were believed to use tortures.[32] The EcHR approached this serious issue by creating its own standards for defining certain behaviour as ‚torture’. It acknowledges that at present day, not only mere physical suffering inflicted to the victim but also sophisticated mental ill-treatment may contribute to finding that the particular acts came within the notion of torture. The Court seems to ‚measure’ the level of severity of these acts to qualify them under a particular ‚label’ contained in Article 3. As it has been shown the Court also lowered the level of severity required to qualify an act as ‚torture’.
However, keeping in mind that the Convention is a ‚living instrument’, it shall be seen in the future how the further interpretation of this term will evolve.

[1]Article 1 of UN  Resolution 3452 (XXX) adopted  9 December 1975.

[2]See also: Ireland v UK A 25 (1978);2 EHRR 25 para 167, ‚the Greek case’ 12 YB 1 at 504 (1969) Commission Rep: CM Res DH (70) 1.

[3]See e.g. Selmouni v France 1999-V; 29 EHRR 403.

[4]Tyrer v UK A 26 (1978); 2 EHRR 1, Goodwin v UK (2002) 35 EHRR 447, at para 74

[5]Evrigenis in Ireland v UK A 25 (1978);2 EHRR 25.

[6]See: Dikme v Turkey 2000-VIII, para. 93.

[7]A v UK 1998- VI 27 EHRR 611, Soering v UK A 25 (1998) 2 EHRR 25 PC.

[8]Salman v Turkey 2000- VII, para. 114, Akkoc v Turkey 2000-X, para. 115.

[9]Ireland v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25 para 167.

[10]Ibid.

[11]1999-V; 29 EHRR 403, at para. 100.

[12]Aydin v Turkey 1997- VI; 25 EHRR 251 GC.

[13]Salman v Turkey 2000- VII, para. 114, Dikme v Turkey 2000- VIII, para. 95.

[14]2000-VIII, paras. 95-96.

[15]Ibid, para. 96.

[16]1999-V; 29 EHRR 403.

[17]Ibid, para.101.

[18]Tyrer v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25, para. 31.

[19]See e.g. Soering v UK A 25 (1998); 2 EHRR 25 PC.

[20]1998-VI; 27 EHRR 611.

[21]Ibid, paras 21-24.

[22]Ireland v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25, para. 163.

[23]Tsirlis and Kouloumpas v Grecee 1997-III no. 38, para. 80

[24]See e.g. R v Secretary of State for the Home Department, ex p Chahal (1995) 1 All ER 658.

[25]United Nations Convention Against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (entered into force in 1987).

[26]European Convention for the Prevention of Torture and Inhuman and Degrading Treatment or Punishment

[27]United Nations Convention on the Rights of the Child (1987)

[28]See e.g. the Separate opinion of judge Zekia in Ireland v UK A 25 (1978); 2 EHRR 25, Salman v Turkey 2000- VII,para. 114,  A v UK 1998- VI 27 EHRR 611, para. 22.

[29]HLR v France 1997-III, para. 40.

[30]1998-VI;27 EHRR 611.

[31]Ibid. at para. 22.

[32]‚Report 08: At a Glance’. Amnesty International. 2008. Available at: http://thereport.amnesty.org/eng/report-08-at-a-glance [Accessed 26.02.2012]

Piotr Lisak

Advertisements
Galeria | Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s